با تو ام ، آی ! کجا رفتی ؟ آی...!

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟

از کجا وز که خبر آوردی ؟

خوش خبر باشی ، اما ، اما

گرد بام و در من

بی ثمر می گردی .

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری ، نه ز دیار و دیاری _ باری ،

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس ،

برو آنجا که تو را منتظرند .

قاصدک !

در دل من همه کورند و کرند .

دست بردار از این در وطن خویش غریب

قاصد تجربه های همه تلخ ،

با دلم می گوید

که دروغی تو ، دروغ

که فریبی تو ، فریب .

قاصدک ! هان ، ولی...آخر...ای وای !

راستی آیا رفتی با باد ؟

با تو ام ، آی ! کجا رفتی ؟ آی...!

راستی آیا جایی خبری هست هنوز ؟

مانده خاکستر گرمی ، جایی ؟

در اجاقی _ طمع شعله نمی بندم _ خردک شرری هست هنوز ؟

قاصدک !

ابر های همه عالم شب و روز

در دلم می گریند .

___________________________________________________________

من امروز بیستم تیر ماه ساعت هفت صبح به آموزشی خدمت اعزام می شم . فعلا ، حاجی خلاص . بای بای .

tom waits

شلوار و پيرهن ام را در آوردم . رفتم و توي ظرفشويي شاشيدم . شير آب را باز كردم تا ظرفشويي تميز شود . مي خواستم تخم مرغ درست كنم . حوصله اش را نداشتم . خانه گرم بود . داشتم توي شورت قرمز تنگي كه پام بود عرق مي كردم . درب اتاق را باز كردم . پنجره بسته بود و كاكتوس ها نشسته بودند . صندلي را برعكس گذاشتم . قرار گذاشته بودم امروز بنشينم سيگار بكشم و عشق بازي كاكتوس ها را نگاه كنم . تن تيغ آلود يكيشان خم شده بود به طرف پنجره و آن يكي آرام آرام داشت نزديك مي شد . چند وقتي بود كه مثل يك بيمار چند روز يك بار همينطور منتظر شنيدن صداي ماليده شدن تيغ ها به هم مي نشستم و معمولا تلفن يا زنگ در را هم جواب نمي دادم . به هم كه مي پيچيدند ، گلدان ها شروع مي كردند به چرخيدن . بعد بايد پنجره را باز مي كردم تا بوي چسبناك شهوت بيرون برود . وقت با هم خوابيدن كاكتوس هام ، هواي اتاق چرب مي شود . ساكت مي شود از آه و ناله هاي كاكتوس ها . آنقدر كه هميشه مجبورم شورتم را درآورم ، رو به سقف بخوابم و فكر كنم كه كاكتوس ها روي بدنم دارند همديگر را مي خورند . از تيغ هاشان قطره قطره مي ريزد روي شكمم . زير سينه ام . وقتي نفس از بيني ام در مي آيد و مي خورد به موهاي خيس سينه ام ، حس كاكتوس ها را درك مي كنم . بلند شدم و پنجره را باز كردم . كاكتوس ها بي كه مرا نگاه كنند به هم پيچيده بودند . كاكتوس ها نه مردند و نه زن . ميان تنه ام را گذاشتم لب پنجره . و گذاشتم تا ميان هواي شهوت ناك اتاق و شلوغي بيرون بماند . با هم به انزال مي رسند كاكتوس ها . آن وقت است كه انگار با خودكار هاي تيزشان روي تن هم خط مي كشند . پنجره را بستم . به آشپزخانه آمدم و لخت مادرزاد براي كاكتوس هام تخم مرغ ها را عسلي كردم . 

بدون شحر!!! ( عکس بدون سانسور )

اشتر به شعر عرب در حالت است و طرب  +  گر طبع نیست مرا ، کج خلق جانه وری

مسولیت ارشادش با ماما .

(کامنت ماما برای همین پست را حتما بخوانید . به جان خودم .

کاش هرگز آن روز...

به دوستانی که در میهمانی خداحافظی امشب بودند و نبودند :

ایستاده بودم و نگاه می کردم . نمایش آدمی بود که سرش را انداخته بود پایین و این پا و آن پا می کرد که قدم بردارد یا نه . درست یادم نیست . انگار یک ساک آبی هم دستش بود پر از خاطرات . آرام آرام در انتهای تصویر چراغ ها روشن شد . چند نفر دستهاشان توی هوا بود و هوای پشت سر پسرک را پر کرده بودند . دست ها شروع کرده بود به تکان خوردن . پسر ، همچنان سرش پایین بود . گوش هام صدا می شنیدند اما نمی شد صدا ها را تفکیک کرد . هرچه بود مثل غبار در هوا تکان می خورد و گویی از دهان آدم ها ، خداحافظی کنان به گوش من می رسید .

دست کردم توی جیب پشتی ام . پسر هم سرش را بالا آورد و نگاهم کرد . پشت لب بالایی ش سیاه بود و موهاش از دو طرف پیشانی اش ریخته بودند تا نزدیک میانه های سرش . دست کرد توی جیبش . کاغذی درآورد اما می دانستم اگر برگردد و توی چشم آدم های پشت سرش نگاه کند ، نای خواندن اسم ها و نوشته ها را از کف می دهد . خواندم . نگاهم کرد . چراغ ها شروع کردند به روشن و خاموش شدن . چیزی مثل باران ، غبار توی هوا که انگار حرف های آدم های پشت سرش بودند را گل می کرد و می پاشید به لباس خاکی پسرک . دستش را بالا آورد و خواند :

به شماره ی قلب نمی خوانم این خطوط را _ سیگاری روشن کردم و او هنوز مردد اما صاف ایستاده بود و داشت می خواند _ نام شماست این کلمه ها که افتاده اند توی مخمصه ی این خطوط . بالا و پایین اش نکرده ام من . دیر وقت شبی بوده و بغضی که از گلو به جان خودکار رسیده و همین . که حتما من بوده ام حمید محمدی . _ پسری شانه ای کوچک درآورد و کشید به سبیل هاش . دست برد لای موهاش . بوی روزهای دبیرستان و دانشگاه و یک عمر اصلا ، آمد . بوی عمری می آمد که رفته بود و داشت می رفت و هنوز نیامده بود . پسرک زانوهاش را بغل کرد . لبخند زد . _ که حتما من بوده ام مصطفی مهریزی . _ پسری بلند بالا تکانی خورد . دستش را پایین آورد و مهربان نگاه کرد و عینکش را جابه جا کرد . بعد سه تاری را برداشت و دستگاهی در اصفهان برداشت . بوی تپه های چند صد و چند آمد و دوستی تمام نشدنی . لبخند زد . _ که حتما من بوده ام مجید قربانی . _پسری قد بلند ایستاد . دستش را به پیشانی گرفت . لبانش باز شدند به صحبتی که بوی برادری می داد . دست برد توی کیفش . دستمالی درآورد و عرق اش را پاک کرد . نفسی عمیق کشید . بوی اتاق یازده آمد . آقا چایی خشک دارید ؟ لبخند زد . _ که حتما من بوده ام علی بیاگو . _ پسری دستش را پایین آورد و آن را به صورت گوشتالودش کشید . نشست و روی کاغذی شروع کرد به نوشتن . بوی آینده ای می آمد و دهکده ای . بوی انسان آمد . و من چقدر شبیه تو بودن را دوست دارم . لبخند زد . _ که حتما من بوده ام رضا کوشالشاهی . _ کسی دستی به ریش زیر چانه اش کشید . لاغر بود پسرک . شصت و اشاره ی دو دستش را برعکس گذاشت روی هم و نگاه کرد . بعد دوربینی برداشت . بوی شمال آمد . چقد جنگل خوسی... . لبخند زد . _ که حتما من بوده ام می سم فروتن . _ پسری با صورت پر از رنج پیدا شد . ترکه ای بود . دستش را روی سینه اش گذاشت و مضراب زد . بعد خودش را در غزلی سرود و نشست . فدای مهر درختی که خشکی اش را هم ... . بوی نخل های ایستاده آمد . لبخند زد . _ که حتما من بوده ام جعفر مرتضوی . _ پسری با چشمان نافذ بلند شد . کتابی را بر داشت و شروع کرد به خواندن . هرآنچه سخت و استوار است دود می شود و به هوا می رود . بوی کتابخانه آمد . لبخند زد . _ که حتما من بوده ام شما . که کاغذ تا خورده ی توی جیبم عرق کرده از گرمای بغل شمایی که توی کاغذ شاید همدیگر را گرم به بر گرفته اید . نام شما را خواندم و حالا که نمی بینمتان ، می بینم که لبخندی به لب دارید و بوی همه چیزی که دوست دارم از شما می آید .

کاغذ را تا کردم و گذاشتم توی جیبم . نامه را گذاشت توی جیب . دیگر مردد نبود پسر . ساکش را برداشت . بارانی چیزی از روی صورتش سر خورد و افتاد جلوی پاش . محکم قدم برداشت . که هوای پشت سرش را کسانی پر کرده بودند که پر از خاک خوب بازگشت بود . داشت می رفت که برگردد . پا کوبید .

چراغ ها خاموش شدند و حالا صدا ها به تفکیک توی گوش هام بودند :

         همه اینو می دونن که بارون همه چیزو کسمه

                                                                    آدمی و بختشه

                                                                                          حالا دیگه وقتشه...

برگشتم . راه افتادم .

سنگ و سیمان

به کسی که قهوه ترک تلخ دوست دارد :

دوره می افتم توی اتاق به هم ریخته ام . چراغ ها را خاموش می کنم . حالا اتاق ِ تاریک دیگر نمی بیند چطوری مثل بچگی هام می نشینم سه کنج اتاق . کنار در بسته و بالشم را می گیرم جلوی دهانم . حالا دیگر خیالم راحت است که کسی صدای هق و هق ام را نمی شنود . تمام که می شوم ، بالش برم می دارد و می گذاردم روی تخت . و باز مثل بچگی هام تا بسم الله نمی گویم خواب نمی آید توی چشم هام . نمی گویم . نمی آید . چراغ را روشن می کنم . ناله هام را می نویسم . راضی نمی شوم کسی بخواندشان . تصمیم می گیرم . می نویسم : بسم الله . خواب می آید توی چشم هام . دوست دارم خواب های رنگی ببینم . از دوست هایی که از ناله هام ناراحت می شوند ، بوسه ای می گیرم و می خوابم . فردا روز دیگری است و باز هم برای خدا .

خوش به حال خدا .

آی کچل ! چهره ی {...} ات پیدا نیست...

هیچ یک چیزی نگفتند

نه میهمان و

               نه میزبان و

                            نه گل های داوودی.

__________________________________________________________

حمید : با من ازدواج می کنید ؟ ! ؟

مجید : اون دکمه رو فشار بده بت می گم . دکمه ی سی...

خودم : استفراغ کردی ؟ بهتری ؟

حمید : هی می گم سیگار بهش نده . اوه اوه . عجب چیز...

مجید : من به خاطر تو

حمید : من به خاطر تو

خودم : من به خاطر تو

مجید : دو {...} در {...}

حمید : کتانی هام...

مجید : داره غوروب می شه.

حمید : بریم ؟

خودم : تا چن هفته ی دیگه خوب ازش نگه داری کن .

=================================== و از تمام راه ها متنفرم .

دیدی از چه این همه تلخ ... ؟

هر چه کردم تا حالم را کلمه کنم ، نشد . نوار چرخید و چرخید . بعضی وقت ها می بینی یک نفری یک جای دیگر و یک زمان دیگر ، حال حالای تو را ریخته توی چند خط . توی این فکرها بودم که دیدم گل نراقی چه خوش می خواند :

مرا ببوس

                 مرا ببوس

                             برای آخرین بار
                                                 ترا خدا نگهدار
                                      که می روم بسوی سرنوشت
                                                 بهار ما گذشته
                                                گذشته ها گذشته
                                         منم به جستجوی سرنوشت

در میان توفان
              هم پیمان با قایقران ها

                  گذشته از جان

             باید بگذشت از طوفان ها

                  به نیمه شبها
                 دارم با یارم پیمان ها

                                       که برفروزم

                                                     آتش ها در کوهستان ها  آه...

                                       شب سیه سفر کنم
                                        ز تیره ره گذر کنم
                                        نگه کن ای گل من
                                        سرشک غم به دامن
                                                            برای من میفکن

مرا ببوس

             مرا ببوس

                         برای آخرین بار
                                            ترا خدانگهدار
                                                          که می روم بسوی سرنوشت
                                            بهار ما گذشته
                                            گذشته ها گذشته
                                                                 منم به جستجوی سرنوشت

دختر زیبا

      امشب بر تو مهمانم

               درپیش تو میمانم
                       تا لب بگذاری بر لب من

دختر زیبا

        از برق نگاه تو

                 اشک بی گناه تو
                         روشن سازد یک امشب من

                                               مرا ببوس

                                              مرا ببوس

                                           برای آخرین بار
                                            ترا خدانگهدار
                                    که میروم بسوی سرنوشت
                                           بهار ما گذشته
                                          گذشته ها گذشته
                                                                       منم به جستجوی سرنوشت...

این نوشته ماتحتش بوی نوستالوژی می دهد

برای کسانی که این چند روز کمک کردند تا نمیرم :

برای مجید . که یک آدم همیشگی است . فکر نکنم تا اخر عمر بتوانم ازش جدا شوم .

برای حمید . که دوستم نیست ، برادرم است . مثل مجید .

برای مصطفا . که همیشه کمک کرده تا توی هیچ منجلابی بجز زندگی گیر نکنم . دوستش دارم .

برای رضا . که صاف و صادق است . همیشه .

پام گیر می کند به سنگی بی جا برآمده از زمین صاف خدا . سکندری می خورم . دست هام هوای پیش رو را می شکافند و پیشانی ام زمین را بوس می کنند . روی ماه زمین خونی می شود . حالا تمام مردمی که آن حوالی در رفت و آمدند ، دنبال توجیهی بر برآمدگی صورت زمین ، دستمال به دست می دوند به طرف زمین .

هر نوشته راه اش را خودش انتخاب می کند . چه اینکه نوشته ای به هیچ طرفی نرود ، راه ِ به هیچ طرف نرفته اش دست خود اوست . تا که نگاه می کنی به خطی که جلو می رود ، دیگر خودت نیستی . به نقطه ی آخر پاراگراف بالا توجه کنید . نقطه را من گذاشتم تا طنابی را که خطوط به گردنم بسته بودند و می کشیدند ، قطع کنم . این فرار کردن را ما همیشه بلدیم و همواره از آن استفاده می کنیم . برآوردن چشم از نوشته یا بهتر ، چشم نوشته را درآوردن ، نوعی فرار است از آنچه نمی خواهیم اتفاق بیفتد . پاراگراف اول را دوباره بخوانید .

و بعد :

تمام مردم شهر دستمال به دست دنبال خون پیشانی من ، زمین را پاک می کنند . دستمال ها همه کثیف از خون خون صورت من روی صورت زمین . من حالا می توانم بال در بیاورم و همه چیز را از بالا ببینم . به همین آسانی . کسی از مردم دستمالش را توی جیبش می گذارد و پشت درب مغازه ای منتظر می ماند .

خطوط ، بی آنکه بگویند من چرا سر از پاراگراف اول درآوردم ، می تواننند مرا بکشند . حتی تصویر زیبا و قابی از بالا برای شما می سازند تا جنب و جوش  مردم را که دستمال به دست دارند را نگاه کنید . قدرت کلمات تا به حدی است که همه را همراه خود به تصاویر وحشتناک و زیبا و زشت و دلخراش و عاشقانه ای می برند که ساخته ی خود آنهایند . بی راه نیست اگر بگوییم قدرت زبان از میلیون ها آدم ریخته شده در خیابان ، بسیار بسیار بیشتر است . و البته می تواند هیچ سنگی برآمده از زمین وجود نداشته باشد و خون سر من می تواند از ضربه ی چوبی یا میله ای یا فشنگی باشد . خطوط ، خوب دروغگو هایی هستند .

و بعد :

نگاه می کنم از بالا روی صورت صاف و کثیف زمین . خنده ام پرت می شود به پیشانی خونی زمین که سال های سال است مرده و همه هر چه می کنند نمی توانند خون پیشانی مرا از آن پاک کنند . کرکره ی مغازه بالا می رود . یاد شروع فیلمی می افتم :

_ چن کیلو خرما می خواستم . برای مراسم تدفین... .

چند کیلو خرما برای مراسم تدفین زمین

ضمن تقدیر و تشکر از تمامی عزیزان ، زمان و مکان مراسم های تشییع ، تدفین ، ختم ، سوم زنانه ، شب هفت ، چهلم و سالگرد ایشان متعاقبا اعلام خواهد شد . خوشحالی شما باعث سرور روح آن مرحوم و تسلی خاطر بازماندگان خواهد بود .

از طرف بازیافتگان