میدونی! خیلی وقت بود میخواستم بنویسم از صدای سه تار که به اصفهان کوک شده بود و دل ناکوک من به هواش گریه می کرد.داداش مصطفی یاد اون شب سه تاری بارونی تپه های چند صد و چندت همیشه بخیر...