که هر چه باداباد...
نشسته بود و خم شده بود روی نعش شوهرش . او شهید بیوه ای بود با شهید نطفه ای بر شکم و شهید زاده ای بر پشت .
همین که حرف می زنیم انگار تیری به قلبمان . این بوی خونی که از تهران می آید دارد خفه ام می کند...
_________________________________________________________________
ومکروا مکرالله والله خیروالماکرین
_________________________________________________________________
تولدم را تبریک نگویید خواهشا .
عکسی از تشییع جنازه ی پاره پاره ی دایی شهیدم در زمان جنگ تحمیلی را می دیدم . روی پلاکاردی که مادربزرگم گفته بود بنویسند ، اینطور نوشته بود : " پسرم ! شهادتت مبارک . " بیایید به تبریک شهادت برادران و خواهرانمان چشمی تر کنیم .
+ نوشته شده در یکشنبه سی و یکم خرداد ۱۳۸۸ ساعت 1:55 توسط محمدسعید اکبرزاده
|