پیش خودمان حساب کرده بودیم که اگر پول نفرستیم و هوایش را نداشته باشیم ، سرش می خورد به سنگ و برمی گردد . مقداری که داشت ، یعنی مقدار پولی که آخرین بار برایش فرستاده بودیم کفاف یک هفته اش را هم نمی داد . بابا گفت : " هنوز به زمین سفت نشاشیده... " بعد از دو سه روز فکر و خیال دلم برایش سوخت . گفتم می روم ببینم چکار می کنم . بعد هم باش حرف می زنم که برگردد و یک عذرخواهی کوچک بکند و قضیه را تمام کند . صبح زود سوار ماشین شدم و رفتم سراغ اش . زنگ را زدم و صدایم را صاف کردم . کسی جواب نداد .دوباره زنگ زدم . اف اف را برداشت و با صدای خواب آلوده ای گفت : " کیه؟ " گفتم : " خودمم . باز کن درو ." در را باز کردم و راه پله را دویدم . در واحد را بستم و رفتم تو . داد زدم : "  کجاییم داداش ؟ چند چندیم الان ؟ " بعد رفتم و توی اتاق خواب را سرک کشیدم . دخترک لخت چپیده بود زیر ملافه . رویش را برگرداند و خیره نگاهم کرد . گفتم : " کوش؟ " و پالتوم را درآوردم و خواباندم کنار اتاق . دختر روش را کرد طرف دیوار و آهسته گفت : " چته ؟ باز میخوای پول بگیری ازم سر صبی ؟ آقا بجای اینکه بده یه چیزیم می گیره . گه دیوونه..." داد زدم : " هر گوری هستی گوش کن ! بابا اینجور گفته . خود دانی . الان دقیقا شیش هفته از موقعی که باید برمی گشتی گذشته ."

دخترک سه تا دو هزار تومانی گذاشت روی اوپن و رفت.

دایی م آمد و گفت که یک روانشناس خوب سراغ دارد . پدرم از سر کار آمد و گفت که باید به سربازی برگردم . مادرم دست هاش را خشک کرد و گفت باید دست از فرار بردارم و خدمتم را تمام کنم تا برایم یک زن خوب گیر بیاورد . دوستم اس ام اس داد و گفت که نمی داند اسم این کارم چیست . و به من توی دلش گفت روانی . یک آقا که داشت به صحبت هایم با خودم توی مترو گوش می کرد رفت و آن ور تر نشست . عنکبوت توی توالت که هر شب موقع سیگار کشیدن می بینم اش ، رفته بود و پیدایش نبود . مادر بزرگم فقط نگاه کرد و دست تکان داد و صدای اش از شیشه های قدی اتاق رد نشد . کافه چی آمد جلو و پرسید که چی می خورم . خواهرم قصه اش را شنید و خوابید . بعد از تمام این اتفاقات شب شد . فردا قرار بود برنامه ی دیگری داشته باشم .

به تمام دارایی ام :

بهروز بقایی سکته کرد . بهروز بقایی در بیمارستان توی ICU است . دعا می کنیم .

« مامان!مامان! پی پی دارم »

 باید بگویم مردی که قرار بود روی صندلی بنشیند، صورتی کاملا افسرده داشت . فرض کنید یک آدم بیست و نه ساله که دقیقا بیست و نه سال است که مرده است . بطوری غریب خاک گرفته و بی حال . دماغش بزرگ و پهن که به ظن همه به صورت او می خورد. سرش را گذاشته انتهای لوله ی تفنگ که سرب داغ از آنجا بیرون می آید . این تصویر می خواستم دقیقا شبیه تصویری شود که توی یک تابلوی نقاشی دیده بودم . پیرمردی که دستهایش را روی عصایش گذاشته و چانه اش را روی دست ها ، و با یک بی تفاوتی چندش آوری روبرو را می بیند .

اتاقی که در نظر گرفتم، اتاقی بود چار گوش که تمامی اضلاعش شبیه هم بود . اتاق باید تمیز می بود و هیچ اثری از نو بودن یا کهنگی در آن دیده نمی شد . چون وجود یک چیز اضافی مثل خوردگی یا رنگ و رو رفته بودن دیوار یا حتی داشتن پنجره نظر ها را از اتفاقی که قرار بود بیفتد دور می کرد و این تنها بخاطر کم اهمیتی چیزی بود که به آن پرداخته بودم .

یک میز کار نسبتا بزرگ که خیلی معمولی بود و رنگ قهوه ای ملایمی به آن خورده بود و معلوم بود که صرفا برای قشنگی یا خالی نبودن اتاق کار یک آدم نسبتا پولدار خریداری شده را، آورده و گذاشته بودم توی این اتاق. یک صندلی خیلی معمولی تر را هم گذاشته بودم کنارش . تنها موجودات مرده ای که توی اتاق قرار داشتند، اینها بودند .

اما مسئله اصلی که باعث شد پای شما به این ماجرا باز شود و من آن درخواست را از شما بکنم_و واقعا از کمکتان ممنونم_بر خوردن من به مشکل نقطه نظر بود . نه اینکه فکر کنید من با خود نقطه نظر مشکل داشتم. نه. مسئله این بود که اگر به فرض مثال از نقطه نظر پایه ی سمت چپی میز که به صندلی نزدیک تر بود به ماجرا نگاه می کردم و دلچسبم نبود، ممکن بود کار آن جذابیتی که قبلا داشته را دیگر برایم نداشته باشد . و یا اصلا نتوانم آنطور که باید و شاید چیزی که توی ذهنم بود و می خواستم همراه با ماجرای کم اهمیتی نشانش بدهم را بیان کنم .

تصمیم گرفتم تمام ایده هایی را که به ذهنم خطور می کند را کنار هم بگذارم و با هم مقایسه کنم . گرچه می دانستم مقایسه ی این نوع مسائل با هم و در اصل اختلاط آنها، نتیجه ی خوبی نخواهد داشت . اما در موقعیتی قرار گرفته بودم که تنها راه رهایی ام همین جمع کردن اضلاع ذهنم بود . اضلاع ذهنم باید از هر خدشه ای پاک شده و همه چیز باید بیرون ریخته می شد تا من بتوانم تصمیم بهتر را بگیرم .

اما در کل وجود تعداد بسیار زیاد نقطه نظر باعث شده بود که از این زیادی راه های دیدن، اعصابم به طرز وحشتناکی به هم بریزد . کار قرار نبود به این بن بست برسد .

به اجبار خودم کار شروع شد، یعنی دقیقا زمانی که ذهنم آماده ی پذیرش هر چیزی شده بود و می دانستم اشکالی که خواهم دید و امتحان خواهم کرد،تاثیرات بسیاری را بر آن خواهد داشت .

اولین نقطه نظری که انتخاب کردم همان پایه ی سمت چپی میز بود که از زانو به بالای مرد پیدا بود و قسمتی از سقف . ولی یک اشکال عمده داشت و آن این بود که مرد ابهت و جذبه ی زیادی پیدا می کرد و این عامل از افسردگی و واماندگی او می کاست . نقطه نظر های بعدی پایه های صندلی، ماشه تفنگ و زیر ناف مرد بود که هر کدام گوشه ای از ماجرا را نشان می دادند و بخشی از آن حذف می شد . مثلا وقتی از نقطه نظر زیر ناف مرد به ماجرا نگاه می کردم، از کنار چانه ی مرد سقف را می دیدم که بعد از شلیک پر از خون و تکه های مغز می شود . ولی دیگر چشم های مرد پیدا نبود و تصمیمی که می گرفت(فشار دادن ماشه)را دیگر نمی شد در چشمانش دید . دوباره بخش تاثیر گذاری از یک ماجرای کم اهمیت حذف می شد .

مشکل اینجا بود که اگر می خواستم تمام ماجرا را داشته باشم، احتیاج داشتم به اینکه از اتاق خارج شوم و وقتی از اتاق بیرون می رفتم دیگر هیچ چیز پیدا نبود . چون فضا به قدری بود که به منتها الیه هر ضلع که می رفتم، باز همه چیز معلوم نبود .

از آخرین نقطه نظر هایی که امتحان کردم، نقطه نظر سقف بود . جایی که دقیقا چیز هایی که از سر مرد کنده می شدند به آنجا می آمدند و اشکال کار دقیقا همانجا بود . یعنی بعد از شلیک را دیگر نمی توانستم ببینم .

بعد از بکار بستن تعداد زیادی ایده و نقطه نظر، موضوعی به ذهنم خطور کرد که مرا به فکر وا داشت و باعث شد برای مدت کوتاهی کار را متوقف کنم یعنی تا زمانی که شما را پیدا کردم . به این فکر کردم که اگر تمام ماجرا را بطور کامل نمی توانم ببینم بهتر است همه ی آن را نبینم . یعنی اگر بخش کوچکی از یک موضوع کم اهمیت دیده نشود همان بهتر که همه ی آن دیده نشود .ولی هنوز به ایده ی خارج شدن از اتاق نرسیده بودم . پشتم را به ماجرا کردم و فقط صدای آن را شنیدم . یعنی فقط صدای شلیک . ولی امواجی که در فضای اتاق بود باعث می شد لحظه ای برگردم و نگاه کنم و این یعنی دیدن بخش کوچکی از کل اتفاق .

وقتی خارج از اتاق بودن به ذهنم رسید، یکی از مشکلات حل شده بود ولی مشکلات جدیدی به   پروژه اضافه شده بود . اینکه خارج از اتاق نقطه نظر های بیشماری وجود داشتند که انتخاب آنها مشکل و امتحان همه ی آنها دور از ذهن بود . باید نقطه نظری انتخاب و امتحان می شد که به  کم اهمیت بودن اتفاق داخل اتاق ضربه ای وارد نمی کرد .

نقطه نظر یک مرد که در حال ادرار کردن بود انتخاب شد اما هر چقدر که سعی کردم او را راضی کنم تا از نقطه نظر او اتفاق را بشنوم، راضی نشد . نظرش بر خلاف نظر من بود . فکر می کرد اتفاقی که قرار است او در حاشیه اش قرار بگیرد تاثیرات زیادی بر روحیاتش خواهد داشت .

اما وقتی شما و دختر کوچکتان داشتید از نزدیکی من رد می شدید تمام نقطه نظر های ذهنم تاریک شد. اگر یادتان باشد همان لحظه جلو آمدم و تمام جریان را برایتان تعریف کردم . شما در حالی که بچه تان هی آستینتان را می کشید، با صبر و حوصله بسیار حرفهایم را شنیدید و آدرس توالت را از من پرسیدید و بعد در حالی که پشت در توالت منتظر اعلام آمادگی دخترتان بودید، به من قول دادید که اگر شوهرتان از ماجرا بویی نبرد، می توانم از نقطه نظر شما به ماجرا نگاه کنم .

و حالا بعد از گذشت چند وقت فکر کردن، فهمیده ام که نقطه نظرتان نسبت به اتفاق به این بی اهمیتی چقدر جالب و با معنا بوده . یعنی دقیقا زمانی که داشتم سقف را جارو می کردم، به این نکته پی بردم که دیگر هیچ چیز سر جایش نیست . و این به من امیدواری می داد . این صبر و حوصله ی شما در قبال من و دخترتان که از یک سو چقدر به نقطه نظرتان قوت می بخشید و از سوی دیگر هیچ لطمه ای هم به کم اهمیت بودن موضوع _ برای من و شما _ نمی زد . شما خودتان خواسته بودید وارد اتفاق بشوید. به این موضوع فکر کردم که شاید شما هم دنبال یک همچین ماجرایی می گشتید تا از نقطه نظرتان آن را ببینید.

و اما اگر اجازه بدهید، حالا که به حقیقت نقطه نظرتان پی برده ام، میخواهم از شما دعوت کنم تا نظرتان را در مورد یک اتفاق جدید بدانم .

                                                                            ارادتمند شما ، مسافر اتاق کناری

   پایان

کفش ها همان بالای پله ها ماندند و با پای برهنه یکی یکی رفت پایین . سه طبقه . البته پله هم نمی شد بگویی به آجرهای بیرون زده از دیوار .

گفت : " بده ش به من . "

گفتم : " همه چی که نباید معلوم باشه . یا همه چی معلوم باشه و همه ندونن چی معلومه . فهمیدی ؟ "

گفت : " نچ . بده بیاد پایین . همه چی بسته س به این که بذاریش کنار . " 

گفتم : " مثه خوره که نه ولی مثه یه روحه لطیفه سرگردونه که اومده از یه سوراخیه خوشکل رفته تو وجودت . می فهمی ؟ بگیرش ."

گفت : " اینقدر از مردن و مرگ و آخ پشتم و آخ زندگیم و آخ من باختم و آخ ماتحتم حرف نزن . از این ور ."

و دست هاش را دراز کرد و سفت گرفت اش . بعد خواباندش روی خاک .

گفتم : " درست . آها . یه خورده کجه ها . بکشش پایین تر . آها . "

با همان آستین خاکی شده اش عرق رو پیشانیش را گرفت . چشم چرخاند . نگاهش را از دیوار بالا آورد . سوار کفش ها کرد و از روی پام آورد توی صورتم .

گفت : " خب ! حالا که چی ؟ می خوایش ؟ بده سنگارو . مواظب باش . حتمن حتمن موافقی ؟ تمومش کنم ؟ بذارم سنگو ؟ "

گفتم : " بذار . شکه . شک . دو دلیه . بذار . من دارم مطمئن می شم . باید واسه اینا که مطمئن نیستن عزا بگیرم . ها ؟"

بلند کردم و دادم . جنازه را کشید پایین تر . لحد را صاف کرد و گچ خواست .

گفتم : " توی کفشات آب میارم . اوکی ؟ "

سر کج کرد که یعنی " باشه " و خندید .

گفتم : " دوسش دارم لامصب ."

گفت : " داره بوی همون بارونی میاد که گفتی . از بالا . خب . مبارکه . " و داد زد :

" فاتحههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههه... "

این جمله ی آخری را یواش می گویم و رد می شوم . می پرم از جوب . بعد برمی گردم و سر تا پایم را می تکانم . جمله ی آخر می ترساندم . بجایش می گویم :" تو ...دوسِت دارمای قشنگی داریا... " با کلاسورِ توی دستش می زند به آرنج ام . چشم می بندم که یعنی خدا حافظت . کلاه را می کشم پایین تر و جمله ی آخری را زیر لبم زمزمه می کنم و بعد می خوانم که " پس از این زاری نکن...هوس یاری نکن..." . می گویم دربست . سیگار روشن می کنم . صحبت های راننده ی نشئه ی ماشین را نمی شنوم تا برسم به میدان اصلی . دوباره یک سیگار دیگر و جمله ی آخری را بلندتر می گویم . موبایل را درمی آورم و شماره را می گیرم . می گویم : " سلام بابا! حالا دیگه ما تیر هشتاد و هشت ؟ ناکس نمی گی یهو قلبمون وایسه . راستی بابای قشنگم! نمیری تا من بیاما . دارم را می افتم . اوتوبوس نی ، مجبورم با سواری بیام . بتی رو ببوس ." سوار پرشیا می شوم . بارانِ روی لباسم هنوز دارد بیرون را تر می کند . راه می افتیم و " ای به داد من رسیده..." . جمله ی آخری رژه می رود همینجور تا خوابم ببرد ، بیدار شوم ، سیگار بکشم و دوباره بخوابم تا راننده بگوید " این ور آزادی پیاده می شی یا اونورش؟ "

باران هم خوب می بارید . گفتم : " تنها... دل ما دل نیست..." . بعد هم توی دل خودم خواندم که : " من می خوام یه دسته گل به آب بدم..." . پا شدم آتشش را زیاد کردم و کنار دریا ، پشت به دریا نشستم و گفتم جمله ی آخر . حالا هی بخند پشت دوتا قشنگ .

خط

خط

خط

خط

...

می دونی منصور

دوست دارم بیفتیم تو سد

می دونی من صوووووووووووووووووووووووووووووووووووور

می خواستم خوش بگذرونم

دارم تعطیل می شم

آخ اگه بارون بزنه

...

شیزوفرنی.

به آدم های زیر :

ف  .  م  .  م  .  م  .  ح

و نامه هایشان به باد ، به من .

لیمو ترش شاید . ها ؟

البته شاید روی حرف های تو بنویسم نوشته ها را . و اینکه حق نداری ناراحت بشوی و از این حرف ها . بار اول هم توی مترو بودم با تو یا روی یک سنگ قبر یا توی پارک و جایی شبیه تمام این ها . گفتی چیزی را ببینم . آن ور تر از ما . زنی چاق و بچه ای باریک که دنبالش راه افتاده بود . صحنه ای شبیه این . خندیدم . بعد اگر یادت باشد سرم را انداختم پایین و نگاهم را دوختم به سنگ های براق سالن یا یک جای دیگر . که البته این را هم گفته ام . یک بار پرسیدی که چرا نگاهت نمی کنم . وقتی حرف می زنم یا اینکه حرف می زنی . گفتم . اگر یادت باشد . گفتم که خودم خوب بلدم فیلم بازی کنم اما چشم ها همه چیز را می ریزند روی دایره . گفتم این لاکردار را نمی شود جلوش را گرفت . نگاه و حالا که نیستی تا نگاهت نکنم و سرم را بیاندازم زیر ، همینطور روبروی خالی را نگاه می کنم و سیگار می کشم و پیش خودم می گویم که کاش بود . کمی هم البته سرم گیج می رود .

پیام فرستادم که حالا یک پیرمرد و یک مرد جوان و یک بچه ی کم سن و سال انگار کنارم توی کوپه اند . گفتی...اگر درست یادم باشد گفتی که بیا بازی کنیم . می نشینم توی کوپه کنا تو و با هم می رویم تا همانجا که تو می خواهی بروی . بهتر از نبودن کاملت بود . یا حداقل حرف می زدی با من . حرف هات هم مثل حالا قشنگ بود و خب البته آن موقع با چیزی می نوشتی برایم که خوانا بودند حروف .

حالا یاد بچگی افتادم . تازه یاد گرفته بودیم چکار کنیم . کاغذ را برمی داشتیم روش با ته قاشق چیزی می نوشتیم و البته چیز هایی که ممنوع بود با جوهر خوانا بنویسیم . بعد هم کاغذ را می گرفتیم روی شعله ای چیزی تا داغ شود و حروف خوانا می شدند . یادم هست که کلی کیف می کردیم و کیفمان کوک نشده کاغذ آتش می گرفت و همه ی حرف ها دود می شد . اما حالا از صبح هی با خودم کلنجار رفته ام نامه ات را روی آتش بگیرم یا نه . راستش ترسیدم همین حرف های زیاد و نا پیدایت دود شود و برود هوا . بعد از ظهر قبل از اینکه سر گیجه بگیرم اتو را زدم به برق و داغ که شد گذاشتم روی نامه . صاف صاف شد اما هرچه صاف شد حرفی رویش نیامد که نیامد .

اگر این سرگیجه ی کوفتی بگذارد خیلی خوب یادم هست صندلی های آبی مترو . بعد از آن زن چاق و بچه اش . از گرسنگی است این سرگیجه ی بد مصب فکر کنم . نشستی کنار شیشه ی کنار صندلی ها . صندلی هم جا به جا چرک پیشانی آدم های خنده داری بود که تا به مقصد برسند سرشان را می گذاشتند روش و چرت می زدند . خودکار را درآوردی و گفتی یادگار انتخابات است . گفتی اگر یادم باشد گفتی که از همان هایی که حرف هاش یکهو هیچی می شوند . و بعد فکر می کنم با هم نگاه کردیم به پیرمرد روبرو که داشت چرت می زد . از صبح هم به این مخ لاکرداری هی فشار می آورم که یادم بیاید بعدش چی شد . فقط تصویر آخر پایین رفتنت از پله ها یادم می آید و خداحافظی . با آن دست تکان دادنت . گفتم...پیش خودم گفتم چه می شد اگر این پله ها دور می زدند می رسیدند به همین مسیر دو نفری . به همین مسیر زن چاق و بچه اش.

حالا هم البته می دانم که ناراحت نمی شوی . ناراحتی هم ندارد . من که  شروع کردم به نوشتن ، به خودم گفتم روی رنگ پریده ی حرف های تو دارم حرف های پر رنگ می نویسم . کاغذ هم قبل از اینکه شروع کنم به نوشتن صاف صاف بود و اگر حالا که می خوانیش کمی مچاله شده ، بگذارش به حساب دل من که هی حرفش می آمد و دلش نمی آمد . یاد چایی شیرین و بوی سیگار . اگر این سردرد کوفتی بگذارد همین حالا بلند می شوم میان همین کاغذ می روم درکه دوتا چای می گیرم با دوتا لیمو ترش کنارش و تو هم هی بنشین و بگو چه بوی خوب سیگاری . یادم نیست اما فکر کنم قرار بود این خودکار قلابی ناخوانا را بیندازیش توی رودخانه ای که از زیر تختمان توی درکه می گذشت و حالا دارد از چشم های من رد می شود . این پیام ها هم که هیچ وقت خدا نمی رسند .

با آخرین پنجاه تومنی توی جیبم می روم و جیش می کنم . با عمو زنجیر باف شرط می بندم که تا آینده ای نزدیک کار پیدا می کنم . می خندد و می گوید : " بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــله " . حالا دست می کنم توی جیبم و شپش ها را انگشت می کنم . به یک کارگر نیمه نیازمندیم . کاشکی مادرم حلقه اش را می فروخت . استفراعم را قورت می دهم . عمو زنجیر باف کنار مادر حاج زنبور عسل خوابیده و می گوید : " عاقبت نسیه خود فروشی..."